CD review

Metalkrant

Seventh Sin is een Nederlandse female fronted metal band. Met ‘When Reality Ends’ brengt de band haar eerste full-length. Enkele jaren geleden kwam de band met de EP ‘Darkest Of All Dreams’, waarin zij nog trekken hadden richting The Gathering met dromerige melodieën en soms wat harde gitaar stukken. Op eerder genoemde CD klonk de band nog ietwat onwennig en onzeker. Daar is op ‘When Reality Ends’ echter niks meer van terug te horen. De plaat opent dromerig met “Hysteria”. Al snel knallen de gitaren en de drums uit de speakers. De band is geëvolueerd naar een uiterst zelfverzekerd gezelschap en een zangeres die ook ontzettend gegroeid is. Om maar direct met de deur in huis te vallen: wauw, dit klinkt al ontzettend goed en veelbelovend!

“Alone Again” neigt veelal naar de death / trash-metal, maar wel vol met keyboard stukken. Ook ontbreken er in dit nummer de nodige grunts niet. “Wings Of Despair” doet bij de opening vermoeden dat dit de ballade op de plaat zal zijn met een prachtig sprookjesachtig intro. Voor je het als luisteraar in de gaten hebt, wordt je bij de speakers weg geblazen; bombast en een melodielijn die snel blijft hangen. Halverwege neemt de band ietsjes wat gas terug om vervolgens met een bombastisch einde te komen. Het zou een nummer voor een metal musical kunnen zijn.

“The Well” was een behoorlijke tijd geleden al te beluisteren op de website van de band. Destijds vond ik het persoonlijk al erg lekker klinken. Voor deze CD heeft Seventh Sin het wat opgepoetst , waardoor de schoonheid van deze power ballade nog beter naar voren komt. De plaat tot zover; lekkere metal met een dijk van een zangeres die ook ruimte overlaat voor goed uitgevoerde grunts. Dit is toch echt wel één van de hoogtepunten op deze CD. Dit alles zet zich voort in “The Choice”, waarin zo nu en dan enkele AOR elementen verwerkt zitten (al moet je wel goed luisteren).

“My Honor” opent ietwat folk-achtig. De band behoud dit het gehele nummer, al wordt het wel ietsjes naar de achtergrond geschoven naarmate het nummer vordert. Vlak voor de afsluiter is er eventjes tijd om op adem te komen met “Just An Ordinary Day”. De plaat sluit met “The Screams” en inderdaad, screams om meer! We zijn inmiddels iets meer dan een uur verder maar dit smaakt naar nog meer!

De productie is ontzettend goed. Alle bandleden komen perfect uit de verf en alle instrumenten zijn goed hoorbaar. Dat Seventh Sin behoorlijk lang de tijd heeft genomen voor deze plaat is hoorbaar. De band is gegroeid en heeft een eigen geluid gecreëerd.

Conclusie:

In een woord: (ok, iets meer…) dit is echt een super plaat!! Dat er geen label is die deze club wil tekenen is mij niet duidelijk. Als men dit gaat oppikken gaat deze band straks in één adem genoemd worden met bands als Epica, Nightwish, After Forever (r.i.p) en anderen. Goede productie, zuiver zingende zangeres, goed uitgevoerde grunts en bandleden die alles geven wat hoorbaar is tijdens het luisteren. Fans van het genre opgelet, dit is verplichte kost!!

Upcoming gigs

Currently there are no scheduled gigs.

Twitter