CD review

Zware Metalen (72/100)

Jammer dat het toegangsticket voor de releaseshow net te laat mijn brievenbus bereikte. Het Nederlandse Seventh Sin besloot dit jaar te debuteren na het voorbije decennium een aantal demo’s en EP’s op de markt gebracht te hebben. Ze speelden reeds in het voorprogramma van grote kleppers binnen het genre zoals Epica en Stream of Passion en kregen al wat lovend commentaar te horen. Tijd dat Zware Metalen zich dan eens buigt over When Reality Ends.

Typische smaakmakers duiken al meteen op en verdwijnen nooit echt op deze plaat. De symfonische composities van Seventh Sin zijn samen met zangeres Monique duidelijk het stokpaardje van deze band uit eigen bodem. Een symfonische golf die daarom nog niet helemaal optimaal klinkt, maar die toch erg goed past bij de vrouwelijke zangstijl. Wat mist, vooral door de wat doffe sound en de mix is de geladenheid van de mannelijke vocale inbreng en het metalaspect in de gitaren. Niet met genoeg uitbarsting gepresenteerd en de overgave schuilt in het mannelijke zangstuk nog niet. Dat zijn wat werkpunten, want over het algemeen presenteert dit gezelschap een plaat die er wezen mag. Neem je er bijvoorbeeld The Well of Silent Tears bij dan hoor je dat de band zowel met rust als met het iets sterkere symfonische goed uit de verf komt en zelfs de solostukjes mogen er heus wel wezen.

Een goed symfonisch verhaal met een verzorgde stem is het geworden, maar misschien nog een tikje dof en platjes als het op de gitaar- en drumpartijen aankomt en vooral de mannelijke zanglijn mag meer energie en emotie meekrijgen. Een verhaal dat we ook allemaal wel kennen, maar de fans van het symfonische metal-/gothic-genre worden zulks niet beu. Ik kan me ook zonder twijfel inbeelden dat het materiaal op When Reality Ends live nog veel spannender klinkt.

Yves Pelgrims

For the complete version of this review see: Zware Metalen

Upcoming gigs

Currently there are no scheduled gigs.

Twitter